Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o mnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o mnie. Pokaż wszystkie posty

środa, 20 stycznia 2016

Dzień Babci

Dłuuugooo mnie nie było. I nie wiem kiedy na dobre wrócę.
Jedno wiem napewno - wrócę choćby nie wiem co! 


Od 7 siedzę w pracy (taaak! są ferie, dzieci nie ma, a ja siedzę).
W dodatku znowu chora (problemy z odpornością), nieogarniająca rzeczywistość.
I od rana zalewam się łzami. A wszystko zaczęło się od tego ...

Proponuję powiększyć


Babcia była w moim życiu od zawsze. Był taki czas, że to ona przejęła opiekę nade mną kiedy moi rodzice musieli pracować. Miałam wtedy pewnie z 6 lat.
Z czasem zaczęła podupadać na zdrowiu - uszkodzone biodro i proteza co skutkowało tym, że chodziła o kulach (potem o jednej), pogarszający się wzrok (ostatecznie ok 20% widzenia tylko w 1 oku). I wtedy to ja (razem z mamą) opiekowałam się babcią.
Kiedy w końcu, po długich prośbach o to, zgodziła przeprowadzić się do nas, bardzo się ucieszyłam. W końcu mogłam mieć moją ukochaną babcię blisko.

Pół roku po przeprowadzce, dokładnie 21 stycznia, babcia źle się poczuła.
Panika, karetka, szpital. Stan ciężki, ale stabilny. A w tle sesja na studiach i codziennie (dosłownie!) jak nie zaliczenie, to większy egzamin.

Z każdym dniem było coraz lepiej, babcia wracała do zdrowia, wyniki były coraz lepsze.
W poniedziałek, 27 stycznia, lekarz oznajmił, że za 2 dni babcia wraca do domu.
Radość niesamowita, planowanie jak ją odbierzemy (potrzebny był wózek), jak przeorganizujemy wszystko w domu (marne szanse były na to, że znów będzie chodzić).
Nawet Ona była taka radosna, pełna życia. Długo rozmawiałyśmy.

28 stycznia o godzinie 3:07 zadzwonił telefon ...
Odeszła. Miała spokojną śmierć. Zasnęła wieczorem i już się nie obudziła.

To wszystko działo się 2 lata temu.

Wracając do tego dlaczego jestem dziś w takim stanie.
Przez moje chorowanie może okazać się jutro, że nie będę mogła do niej jechać.
Nie będę mogła zawieźć jej ulubionych kwiatów, zapalić znicza.
I tak mi z tą myślą źle ...

Dlatego doceniajcie Wasze babcie, spędzajcie z nimi czas, kochajcie je.
Bo któregoś dnia może ich zabraknąć ...

Przepraszam za tak mało optymistyczny wpis, ale musiałam.
Obiecuję, że kolejne będą inne. Z pewnością weselsze i zupełnie na inne tematy :)


PS. Wiem, że 22 tycznia jest Dzień Dziadka. Nie zapomniałam. Nie piszę na ten temat z prostego powodu - ja nie znałam moich dziadków. Jeden zmarł 8 lat przed moimi narodzinami, a drugi - kiedy miałam 6 miesięcy.


środa, 2 września 2015

Dobra nowina

No i nie pisałam tutaj aż miesiąc.
W sumie sierpień był dla mnie mało produktywny.
Ale zmieniło się coś w moim życiu na plus :-)

Od 1 września zaczęłam staż w Zespole Szkół nr 2 w Turznie.
Jestem sobie asystentem nauczyciela (tak mam w papierach).
A w praktyce oznacza to, że głównie pomagam w świetlicy szkolnej, w bibliotece,
ale mam też indywidualnego ucznia, z którym, jako pedagog specjalny, będę pracowała.
No i dochodzi też jakaś forma pomocy logopedycznej.
Już pierwszego dnia poczułam przyjemne dreszcze - cóż, jestem zaliczana do kadry 
nauczycieli, siedziałam sobie z nimi na uroczystym rozpoczęciu roku szkolnego,
no i tak miło jest "zrównać się" z nauczycielami, którzy kilkanaście lat temu mnie uczyli :)
Wszystko byłoby super, gdyby nie to, że zaczynam pracę od godziny 7.
Ja - śpioch niesamowity mam wstawać skoro świt? Będzie ciężko ...




wtorek, 7 lipca 2015

Magister!

Dzisiaj nadszedł TEN dzień kiedy zostałam magistrem :)

Ale od początku, bo to był dzień pełen przygód. 
To chyba jasne i logiczne, że dzisiejsza noc nie była przespana.
W dodatku obudziłam się wcześnie rano. Zbyt wcześnie żeby już funkcjonować.
Ponad godzina nad notatkami wcale nie sprawiła, że poczułam się mądrzejsza.
A wszystko szło mi jak po grudzie - jedzenie, ubieranie, a czesanie to był koszmar.

Obrona teoretycznie miała zacząć się o godzinie 13. Albo 14. Zdania były podzielone.
Natomiast na 12 byłam umówiona w kwiaciarni, że odbiorę bukiety dla komisji.
Tuż przed 12 dzwoni do mnie kolega z seminarium z informacją, że ludzie przed nami (licencjat)
jakoś tak szybko się obronili i nasza obrona zacznie się wcześniej, ok 12.30.
Myślałam, że serce mi stanie ... Albo pozabijam szanowną komisję.
Zaraz po odebraniu kwiatów, pomalowałam się szybko w samochodzie i na uczelnię.
Weszły już 2 osoby (ja byłam pierwsza na liście ...), a po jakiś 15 weszłam ja :)

Na dzień dobry usłyszałam od promotora, że w końcu porozmawiamy o jego ulubionym temacie,
bo opieka paliatywna nad dziećmi to jego "konik", coś czym się zajmuje.
On zadał 2 pytania, recenzentka zadała 1 i po 5 minutach byłam już PO.
Ewidentnie z ich strony to była czysta formalność, bez zamiaru robienia pod górkę.

Po ok godzinie wszyscy się obronili i przyszedł czas na ogłoszenie wyników i podziękowania.
Przewodnicząca komisji podała wyniki, a promotor wygłosił takie mini przemówienie. 
Prawie wszyscy ukończyli studia z 5 na dyplomie. Ja byłam w tej "piątkowej" grupie :)
Wszyscy zgodnie uznali, że skoro kupiłam kwiaty i miałam temat jaki miałam,
to ja powinnam podziękować naszemu promotorowi i dać mu bukiet.
I okazało się, że Józio (zwany Kłapouszkiem) to prawdziwy facet, taki szarmancki.
Kiedy ujął moją dłoń i pocałował, aż mi serce stanęło :-) Ale to było miłe!
Porozmawialiśmy sobie chwilę, pożartowaliśmy, popytał co dalej z hospicjum.
A potem były zdjęcia :) Mini sesja zdjęciowa na 3 aparaty fotograficzne. Najpierw z komisją, 
a potem już indywidualnie, grupowo na zewnątrz przed wydziałem (ze śmietnikiem w tle).



piątek, 26 czerwca 2015

Czas podsumowań ...

Mało mnie tutaj od jakiegoś czasu, ale zaglądam codziennie.
Pochłonęła mnie głównie moja praca magisterska, ale też egzaminy i duuuużoooo 
papierkowej roboty oraz załatwiania "spraw ostatecznych" związanych ze studiami.
Ale wszystko co mogłam, to zrobiłam :-)

Efektem są zdane wszystkie egzaminy i pozaliczane wszystkie prace pisemne,
napisana praca magisterska na temat opieki paliatywnej nad dziećmi, 
złożone wszystkie wymagane dokumenty, zdjęcia, oświadczenia (no i praca).

Mało brakowałoby, a broniłabym się we wrześniu (chociaż co za różnica).
Uwielbiam robić wszystko na ostatni moment i tak też było w przypadku pisania mgr.
Nie przewidziałam tylko jednego - ciągłych uwag mojego promotora.
Jednak to tak naprawdę on mnie zmotywował do podkręcenia tempa słowami:
"Spokojnie, przecież nie wszyscy muszą bronić się w lipcu. Jest jeszcze wrzesień".
Co to, to nie! 

Obecnie czekam tylko na ocenę recenzentki (ocena promotora już jest) no i na
obronę, która odbędzie się 7 lipca popołudniu. I przestanę być studentką.

Zdradzę Wam jeszcze coś, co znając moje szczęście do skutku nie dojdzie :-)
Wczoraj pojawiła się iskierka nadziei na pracę. Taką na pełen etat i zgodnie z wykształceniem.
Ale ciiichooo !!! Wszytko okaże się dopiero ok połowy lipca. 


środa, 13 maja 2015

Poznaj mnie lepiej

Czyli 50 przypadkowych faktów o mnie :-)
Mam nadzieję, że czymś Was zaskoczę.

1.       Mieszkam ok. 20km od Torunia
2.       Jestem totalną psiarą i kociarą
3.       Nigdy w życiu nie paliłam papierosów
4.       Jestem uzależniona od paluszków surimi
5.       Jestem oligofrenopedagogiem


6.       Panicznie boję się pająków
7.       Jeszcze kilka lat temu nie miałam zupełnie poczucia humoru
8.       Uwielbiam naleśniki
9.       Jestem typową humanistką
10.   Maturę pisałam w 2009 roku i byłam ostatnim roczkiem, który nie pisał obowiązkowej matury z matematyki
11.   Czasami robię lakierową biżuterię
12.   Kolekcjonuję lakiery do paznokci
13.   Od 10 lat mam jeden i ten sam numer telefonu
14.   Moim ulubionym gatunkiem literackim są kryminały (głównie medyczne)
15.   Lubię fotografować naturę


16.   Fioletowy to mój ulubiony kolor
17.   Nigdy nie byłam za granicą
18.   Jestem naturalną blondynką


19.   Do 17 r.ż. obgryzałam paznokcie
20.   Nie lubię dzielić się moim łóżkiem (tylko Rambo ma tam wstęp)
21.   Lubię spędzać czas sama ze sobą
22.   Nienawidzę imprez
23.   Nigdy nic sobie nie złamałam
24.   Łącznie przez 5 lat uczyłam się języka rosyjskiego
25.   Moim lekiem na złość i smutek jest sen
26.   Ani razu nie uczestniczyłam w Juwenaliach
27.   Mimo, że mam niebieskie oczy, w dowodzie mam wpisane „szare” (bo krócej)
28.   Zawsze chciałam pracować w hospicjum
29.   Jestem matką … Chrzestną oczywiście J
30.   Zawsze zazdrościłam koleżankom, które mają urodziny wiosną i latem (moje są w styczniu)
31.   No właśnie – w ciągu 13 dni „zaliczam” święta, Sylwestra i moje urodziny (nic tylko nie trzeźwieć)
32.   Mam bardzo słabą głowę
33.   Od ponad 7 lat jestem kierowcą (zdałam za 1 razem)
34.   Jestem jedynaczką
35.   Nie umiem grać na żadnym instrumencie
36.   W wieku 6 lat przeżyłam swoją pierwsza miłość
37.   Z tą właśnie „pierwszą miłością” byłam na studniówce (nie, nie byliśmy parą)


38.   Kusi mnie zrobienie tatuażu na nadgarstku
39.   Kiedy byłam dzieckiem z każdej wizyty w sklepie ogrodniczym przywoziłam kaktusa
40.   W wieku 19 lat zostałam narzeczoną (trwało to 3 miesiące)


41.   Od tego też czasu nie zakochałam się ponownie
42. Mimo, że jestem praworęczna, na klawiaturze szybciej pisze lewą ręką
43.   Uwielbiam tańczyć latino, ale nie potrafię klasycznego tańca „2 na1” (czy jakoś tak)
44.   Jestem krasnalem – mam tylko 160cm wzrostu
45.   Zawsze lubiłam typowo medyczne przedmioty (w liceum i na studiach)
46.   Jestem typowym, upartym koziorożcem
47.   Obchodzę imieniny w Dniu Kobiet
48.   Nie mogę chodzić w butach na obcasie
49.   Nie mam drugiego imienia, za to z bierzmowania mam Anna (po mamusi)
50.   Zawsze chciałam mieć cienkie proste włosy. Niestety są falowane i dość grube.

środa, 29 kwietnia 2015

VII Ogólnopolski Zlot Mustangów

25 kwietnia 2015r w Toruniu - (prawie) moim mieście - odbył się tytułowy zlot mustangów.
Wielką fanką samochodów nie jestem, ale fajnie czasami móc popatrzeć na dobre auta.



Może to kwestia wieku, a może upodobań, ale zakochałam się w tych starszych modelach.
Mimo, że wiekowe z nich samochody, to czuć było tą duszę, klimat :-)
Bez zbędnych pogaduszek, pokażę Wam trochę zdjęć z soboty. Taki ze mnie fotograf ;-)
Powiększajcie sobie zdjęcia.











czwartek, 16 kwietnia 2015

O wyjeździe studyjnym

Jak wiecie (albo i nie) za ok 2,5 miesiąca kończę studia.

Oczywiście jeśli zdam wszystkie egzaminy, napiszę i obronię prace mgr :-)
Dlatego też tak bardzo ucieszył mnie dzisiejszy wyjazd studyjny. Mimo, że wolę jednak pracę z dorosłymi.

Tak naprawdę była to pierwsza i ostatnia taka "wycieczka", spory kawałek od domu. 

Tak więc dzisiaj, w ramach naszych zajęć specjalizacyjnych z autyzmu, pojechaliśmy do Pobiedzisk. 
Miejscowość ta znajduje się między Toruniem, a Poznaniem (bliżej tego drugiego).

Mieści się tam żłobek, przedszkole oraz szkoła podstawowa (klasy 1-3), 
gdzie pracuje się metodą Marii Montessori. 





Metoda ta kładzie nacisk na swobodny rozwój dzieci. Przeciwstawia się systemowi szkolnemu, tłumiącemu aktywność dzieci, którego symbolem była dla Marii Montessori „szkolna ławka”. Montessori uważała, że głównym zadaniem pedagogiki jest wspieranie spontaniczności i twórczości dzieci, umożliwianie im wszechstronnego rozwoju fizycznego, duchowego, kulturowego i społecznego. Odkryła także zjawisko polaryzacji uwagi u dzieci. W 1907 otworzyła przedszkole Casa dei Bambini (pol. Dom Dzieci).

Zarówno dla mnie, jak i moich koleżanek, metoda jest zgoła inna niż ta, o której od zawsze
nam mówiono, której nas zwyczajnie uczono przez te 5 lat studiów. 

Nauczyciel ma być tylko i wyłącznie "cieniem", nie ma wyręczać dziecka. I tutaj przykład z przedszkola: w grupie 3-4-latków np dzieci same przygotowują sobie posiłki (nawet jeśli jest to jajecznica), nakładają je sobie na talerze, a po posiłku zupełnie same sprzątają. Na oko 3-letnia dziewczynka po zjedzeniu śniadania, wstała od stołu, wyrzuciła do kosza resztki jedzenia, odkręciła wodę, nalała płynu do mycia naczyń na gąbkę i umyła talerz. Ja wiem, że to w niektórych domach może być zupełnie normalna, oczywista sprawa. Jednak po pierwsze to NIE JEST dom, a po drugie jej nikt nie powiedział, że ma to zrobić, nikt nie pomógł. Ona wszystko zrobiła sama. Na tym też polega m.in. pedagogika Montessori. 

Było to bardzo ciekawe doświadczenie, mimo, że raczej żadna z nas nie była tak do końca przekonana, że chciałaby pracować w takiej placówce. To tak dosadnie mówiąc "nie nasza pedagogika", coś innego, może nawet niezwykłego, ale na pewno interesującego.

Pokażę Wam małe porównanie pedagogiki Montessori i tej tradycyjnej, konwencjonalnej.

PEDAGOGIKA
MONTESSORI
PEDAGOGIKA
KONWENCJONALNA
Dziecko samo wybiera materiał do pracy
Nauczyciel ustala plan zajęć
Uporządkowane otoczenie
Dowolność ustawienia
Rozpoznawanie faz wrażliwości każdego dziecka
Dzieci traktowane zależnie od wieku
Nauczyciel zwraca się do dziecka
Nauczyciel zwraca się do grupy
Możliwość wyboru  miejsca, czasu, rodzaju pracy
Wyznaczone miejsce do pracy
Otoczenie skłania do działania
Nauczyciel stymuluje do działania
Samodoskonalenie za pomocą materiału z kontrolą błędu
Motywowanie za pomocą kar i nagród



Ale największym hitem naszego wyjazdu był WIESŁAW :-)
Jest to kot dyrektora placówki, który chodzi sobie po całym terenie i pragnie miziania.
Rzecz jasna, zrobiłyśmy kocurkowi całą sesję zdjęciową :)



niedziela, 8 marca 2015

Szkolenie

 Nie ma mnie tutaj ostatnio zbyt często. Ubolewam nad tym.
A sponsorem tej nieobecności są moje STUDIA ...
Magisterka sobie leży i jeść nie woła. Dlatego pewnie nie mogę jej ruszyć :-)
W dodatku prowadzący zajęcia w tym semestrze, jakby się zmówili, postawili na prezentacje.
W kolejce czeka pedagogika międzykulturowa, Karta Nauczyciela, Zoominki i SOSW.
Nie mam pojęcia jak ja to ogarnę, ale większego wyboru nie mam.


To sobie ponarzekałam :-)

A bieżący weekend sponsoruje Gmina Miasta Toruń.
Tzn sponsoruje szkolenie, "Wolontariusz - asystent osoby chorej. 
Praktyczne metody pielęgnacji chorego", na które się zapisałam. 

Napiszę jedno - jestem w swoim żywiole. To jest MÓJ świat :-)

Życzę Wam miłego weekendu i ...

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO KOBIETKI !!!



czwartek, 19 lutego 2015

Kilka słów o pedagogice specjalnej

Pod przedostatnim postem pojawiły się pytania kim jest oligofrenopedagog.
Mam więc zamiar nieco przybliżyć Wam to zagadnienie :-)
Obecnie nie pracuję w zawodzie, ponieważ kończę studia magisterskie z pedagogiki ogólnej. Jednak moim marzeniem byłaby praca jako pedagog specjalny.
I pocieszę Was - jeszcze 6 lat temu sama nie umiałam wymówić tego dziwnego słowa. 


Zacznę może od przedstawienia definicji pedagogiki specjalnej.
Bo to właśnie studiowałam. Pedagogika specjalna jest jednym z działów pedagogiki ogólnej.


"Pedagogika specjalna jest nauką szczegółową pedagogiki, a jej przedmiotem jest opieka, terapia, kształcenie i wychowanie osób z odchyleniami od normy, najczęściej jednostek mniej sprawnych lub niepełnosprawnych, bez względu na ro­dzaj, stopień i złożoność objawów oraz przyczyn i skutków za­istniałych anomalii, zaburzeń, trudności lub ograniczeń." (W. Dykcik)


Działy pedagogiki specjalnej:

- TYFLOPEDAGOGIKA (dział pedagogiki specjalnej zajmujący się wychowaniem, edukacją, terapią i rehabilitacją osób niewidomych i niedowidzących w placówkach oświatowych (w tym integracyjnych) oraz poradniach specjalistycznych)

- SURDOPEDAGOGIKA (dział pedagogiki specjalnej zajmujący się nauczaniem i wychowaniem osób głuchych i niedosłyszących, a także ich rodzinami i otoczeniem) 

- OLIGOFRENOPEDAGOGIKA (dział pedagogiki specjalnej zajmujący się wychowaniem i nauczaniem osób z niepełnosprawnością intelektualną) 

- PEDAGOGIKA RESOCJALIZACYJNA (dział pedagogiki specjalnej zajmujący się nauczaniem i wychowaniem osób z zaburzonym zachowaniem i niedostosowanych społecznie)

- PEDAGOGIKA TERAPEUTYCZNA (jest to pedagogika osób przewlekle chorych i niepełnosprawnych ruchowo, przebywających w placówkach leczniczych oraz placówkach integracyjnych dla dzieci i młodzieży, a także w specjalistycznych ośrodkach rehabilitacyjnych i opieki paliatywnej)


Kierunkiem jaki ukończyłam na studiach I stopnia (licencjacie) jest pedagogika specjalna, specjalność edukacja niepełnosprawnych intelektualnie (oligofrenopedagogika) z logopedią  :-)


Ukończenie tego kierunku daje kwalifikacje do pracy na stanowisku:
 - pedagoga specjalnego-terapeuty, 
- specjalisty-pedagoga specjalnego, 
- pedagoga specjalnego-rehabilitanta, 
- wychowawcy, 
- rewalidatora, 
- terapeuty zajęciowego w placówkach przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych intelektualnie, 
- w szkołach integracyjnych i ogólnodostępnych, 
- w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, 
- w poradniach specjalistycznych, 
- w żłobkach rehabilitacyjnych, 
- w przedszkolach specjalnych i integracyjnych, itd


poniedziałek, 16 lutego 2015

Liebster Blog Award

Ponad miesiąc temu otrzymałam nominację do Liebster Blog Award od Klaudii.
I tak jakoś mi to umknęło przez przykładne prowadzenie bloga na ocenę.
Jednak teraz postanowiłam, że pora odpowiedzieć na otrzymane pytania.
A przy okazji będziecie mieli okazję mnie nieco poznać :-)


" Nominacja jest otrzymywana od innego bloggera w ramach uznania za dobrze wykonaną robotę. Jest przyznawana blogom, o mniejszej liczbie obserwujących osób. Ma to na celu  promowanie nowo powstałych blogów . Po otrzymaniu nominacji, trzeba odpowiedzieć na 11 pytań, od osoby która ciebie nominowała."


1. Gdzie mieszkasz? (miejscowość) 
Gostkowo - mała wioska ok 15km od Torunia

2. Co skłoniło Cię do rozpoczęcia przygody z postcrossingiem?
Jak już tuta pisałam na początku, do rozpoczęcia mojej przygody z PC skłoniła mnie zasłyszana w tramwaju rozmowa dwójki studentów :)

3. Skąd jest twoja ulubiona pocztówka?
Może nie tyle pocztówka, co dodatek do niej. Ostatnio otrzymałam kartkę z Mołdawii z załączonym tekstem napisanym alfabetem Braille'a. Dla mnie - oligofrenopedagoga - to nie lada gratka ale taż i wyzwanie.

4. W jaki sposób przechowujesz swoje pocztówki?
Jak narazie moje pocztówki mieszkają w sporym pudełku zakupionym jakiś rok temu w Biedronce. Dopóki się tam mieszczą, nie planuję przeprowadzki :)

5. Jak liczna jest twoja kolekcja?
Obecnie posiadam 74 pocztówki z PC, 1 z PU i ok 12-13 z różnych innych wymian.

5. Jakimi słowami zwykle kończysz swoje korespondencje?
Głównie jest to "Happy Postcrossing!" albo "Best wishes".

6. Wyciągnij pierwszą z brzegu pocztówkę i napisz skąd jest :)
Rosja :-) Akurat leżała na biurku.

7. Co sprawia, że lubisz postcrossing?
Uwielbiam to oczekiwanie na kartkę. Kiedy idę do skrzynki pocztowej i znajduję tam kolejne cudo. No i oczywiście bardzo lubię wyszukiwać w swoich zbiorach odpowiednich kartek do wysyłki.

8. Czy zdarzyło Ci się wpisać zły adres na pocztówce?
Nie :) Ale wszystko przede mną.

9. W jakich grupach/ forach związanych z postcrossingiem się znajdujesz?
Na FB: Postcrossing Polska Nowa grupa, POSTCROSSING Poland oraz Postcrossing.
Polskie forum: http://postcrossing.com.pl/

10. Co jest twoim innym hobby?
Oczywiście książki. KOCHAM <3 

11. Jaka jest twoja wymarzona pocztówka?
Napewno jakaś z Afryki, bo nie mam jeszcze takiej.